nieuw bericht

Hallo!

Hier weer wat foto’s van ons en onze nieuwe aanwinst!

Ons lief meiske. Net lekker gebadderd, even bijkomen.

Het pasgeboren gezinnetje

We blijven ons verwonderen.

Ons vrolijk meisje

Ik word zo blij van d’r!

Tot zover de update. Wie weet volgt er nog eens een verhaaltje!

Dag allemaal,

Na veel vraag om toch eens wat te vertellen over ons dochtertje en het leven daarom heen, een updeetje van mijn kant. Telkens denk ik: ‘ja, dat moet ik gewoon even doen’, maar daar blijft het dan bij. Want ja, liever kijk ik toch uren naar ons meisje!
Dat klinkt natuurlijk heel rooskleurig. En dat is het ook wel, maar ook wel eens niet. Tjonge, die kraamtijd, die vergeet je nooit weer. En de bevalling al helemaal niet. Maar goed dat ik van tevoren niet wist hoe dat allemaal is, dat had me denk ik toch wel flink afgeschrikt!

De bevalling was geen pretje. In eerste instantie ging het allemaal heel snel en voorspoedig. Ik was door een heel aantal weeen en centimeters ontsluiting heen geslapen. Dus dat scheelde weer wat lijdensuurtjes. ‘s Nachts naar het ziekenhuis gecrosst en daar de rest beleeft. Het ziekenhuispersoneel dacht de onze beebs zeker voor koffietijd (‘s ochtends) geboren zou worden. Het werd toch theetijd ‘s middags… Wat een ellende, dat persen. Lag ons meisje ook nog eens verkeerd wat het allemaal loeizwaar maakte. Na veel doorzetten, hormonen, infusen, en dergelijke smakelijke details is Zara Isa om 13:52 ter wereld gekomen, werden wij verlost uit onze ellende. Pfoeh!
Maar voor de arme meid was het nog niet klaar, ze was erg beroerd. Had een boel bloed en vruchtwater binnen gekregen waardoor ze erg misselijk was. Ook waren haar bloedwaarden niet goed, ze had toch te lang in’t geboortekanaal gezeten waardoor ze behoorlijk verzuurd was. Ze was erg benauwd en kortademig. Kinderarts erbij, wat ingrepen.. Maar om 16:00 kregen we te horen dat alles goed was, dat ze zichzelf zou herstellen en bij zou komen. Nou, dat was wel prima. Gelukkig, wat een opluchting, want tjonge, wat hou je je hart vast!

En dan ik nog… wat een slagveld… haha! Ik moest er behoorlijk van bijkomen. Ze wouden me graag een nachtje observeren. Nou, prima, ik liet graag voor me zorgen, want meer dan wat traantjes (van allerlei emoties) laten kon ik eigenlijk niet. Mattijs mocht ook blijven en zodoende hadden we met z’n drietjes een hele nacht een kamer voor ons alleen. Wat een luxe voor in het ziekenhuis!

De volgende dag mochten we om 12 uur naar huis. Daar werden we opgewacht door onze kraamverzorgster en een boel roze versieringen. Heerlijk! Ik gauw mijn bed in gekropen – voor zover ik kon lopen en bewegen, au! – en heb weer verder voor me laten zorgen.
De eerste dagen hebben we het lekker rustig aan gedaan. Zo nu en dan wat visite. Verder ging al onze energie naar de nieuwe baas in huis: Zara Isa. Ha, die bepaald echt je leven! Haar tijd, haar behoeften, ‘u vraagt, wij draaien’. Hoppa, start die melkfabriek maar! -auw-

Maar met liefde, echt, want wat is het bijzonder! Zo’n mensje, het schijnt een dochter van Mattijs en mij te zijn. Beseffen doe je het de eerste dagen nog niet, eigenlijk nog steeds niet. Het is zo wonderlijk. Daar waar ik een bobbel onder mijn velletje had zat een baby. Dat wat nu voor me in het ledikantje ligt is Zara Isa. Maar dat zxedj nu in mijn buik heeft gezeten, nee dat kan ik me niet voorstellen.

We doen hard ons best om iets van onszelf in haar terug te zien, maar het lukt ons niet zo goed. We komen niet verder dan een deukje in het oor of de stand van een haartje. Gelukkig weten we zeker dat ze niet verwisseld is in het ziekenhuis.

De eerste week is het leven eigenlijk langs mij heen gegaan. Draait de wereld nog? De c1000? Wat is dat? Auto rijden? Bestaan die dingen dan? Alle energie is nodig geweest om me op Zara Isa te richten en zelf ook weer wat aan te sterken. Het schijnt erbij te horen, maar ik heb het wel zwaar gevonden. Ik kon me niet voorstellen dat ik ooit weer in de auto zou stappen, boodschappen zou doen, de vaatwasser uit zou pakken of wat dan ook. Dat was best een deprimerende gedachte. Toch kom je die dagen wel door, in alle dubbelheid. De ene kant is het zwaar, de andere kant ben je ook zo aan het genieten van het mini mensje. En ja, het is gelukt, want ik ben nu 13 dagen verder, Zara Isa ligt voor me te maffen, Mattijs is eten aan het koken en ik ben net klaar met het opruimen van het huis. Gisteren zijn we ergens op bezoek geweest en vorige week gingen we alweer shoppen in de Prenatal. Zondag de hele ochtend bij onze gemeente geweest. Ja, het leven gaat door. Gelukkig maar, en dat zelfs mxe9t Zara Isa, beter kan het niet.

Ach, en over een uurtje ben ik misschien weer tranen met tuiten aan het huilen omdat het allemaal zo zwaar en moeilijk en lastig en vermoeiend en, en, en… is. Maar ook dat overleven we. Als ik de bevalling overleeft heb, dit helemaal! :s

Morgen gaat Mattijs weer werken. Dat vind ik toch wel spannend. Vanaf eind juni zijn wij dag in dag uit samen geweest. Heerlijk was dat. En nu moet ik het overdag zonder hem gaan doen. Het zal vast lukken, maar ik zie er wel tegenop. Het zal me benieuwen.

Ik laat het hier maar weer eens bij voor vandaag en wie weet tot snel… je weet het niet bij mij. Ik zelf ook niet..

Het nieuwe gezinnetje… Alledrie flink bijkomen van het hele gebeuren.

Door maar heel veel naar haar te kijken probeerde ik te beseffen dat ik een dochter heb, mxedjn dochter…

Trotse mama

Een paar maandjes later en een paar maatjes groter. Pff… Nog 4 weken, zo de baby wil, en dan rest er van mij alleen nog maar een lege en flubberige cocon waar beebs zich 9 maandjes lang heeft vermaakt. Ik ben benieuwd. Ik heb geen idee wat er onder mijn velletje zit, het zal een mens zijn, maar soms voelt het aan als een geit. Gelukkig lijkt Mattijs toch niet op een geit dus de angsten kan ik weer weg relativeren. Maar jongen/meisje? Geen idee. Alhoewel… Een paar dagen geleden was ik op babykleertjesjacht. Ik stond bij de meiden afdeling en vroeg me echt af wat ik daar deed. Toch heb ik er wel wat gekocht, maar het voelt nogal raar. Ik ga er eigenlijk vanuit dat er een jochie in mijn buik zit. Terwijl we gisternacht zo’n leuke meisjesnaam bedacht hebben! Met jongens namen wil het nog niet helemaal lukken. Hopen op een volgende inspirerende, vruchtbare nacht!

Verder gaat het eigenlijk allemaal wel prima, op voeten en onderbenen als vette varkenspoten, brandend maagzuur, harde buiken, indalingsweeen, spataderen, gewrichtspijn in mijn handen, onstilbare honger, heel veel kilo’s erbij en een raar dag-nacht ritme na. Nee, alle gekheid op een stokje. Op zich zijn de dingen er die ik hierboven genoemd heb wel, maar mijn levenskwaliteit en gelukkigheid heeft er niet onder te leiden. Gelukkig…. Okxe9, okxe9, alleen die extra kilo’s dan, die kan ik nog niet zo goed accepteren, wil ik ook niet. Maar goed.. of, tja, goed… Klaar.

Hoe dan ook, ‘t is een bijzondere periode, die negen maanden. Vanochtend zat ik wat foto’s op de computer te bekijken. Tot 9 maanden terug amper foto’s te zien, we hebben ze gewoon niet gemaakt, geen zin. Terwijl voor die negen maanden een boel actieve en bruisende foto’s te zien zijn. Gek eigenlijk. Ik ben benieuwd hoe het zal zijn als beebs er straks uit is. (Alsof het niets is..) Zal het dan xe1llemaal anders zijn? Ben ik dan nog Frieda en is Mattijs dan nog Mattijs? Ze zeggen van wel, maar het zal mij benieuwen, die negen maanden voelen al zo anders aan. Ongetwijfeld dat de hormonen een flink aandeel in dit verhaal hebben, maar om daar nu alles op af te schuiven. Lekker makkelijk! Iedereen om me heen doet het voor me. Ik mag nu piepen, zeiken, kreunen, puffen en steunen. "Ach jo, het hoort er bij, geef je er maar gewoon aan over!". Veulste makkelijk gezegd! Tsk… ik ga me heus niet zomaar overgeven aan iets hoor, heus niet die controle uit handen geven! :-S

Toch merk ik dat het wel moet, steeds meer, hoe verder ik kom. Ik kan gewoon domweg niet alles meer, lastig om dat te accepteren hoor! Ik ben best gemakkelijk in het vragen om hulp, vooral als het voor mij goed uitkomt. Maar dit is anders, als het dan gaat om zelfredzaamheid en onafhankelijkheid… Nee, laat me het dan maar zelf doen! En vervolgens lig ik weer (bijna) uitgeteld op de bank of op bed, sombertjes te wezen. "Wxe9xe9xe9h… ik wil dit niet, ik wil dit wel, het is zo spannend, maar ook eigenlijk wel weer heel erg leuk. Ik weeheet het niet meeheer!".

En dan is mijn lieve manneke er. De eeuwige geduldige engel van me. Als ik hem niet had, tja, dan had ik er ook gewoon niet zo bijgelopen. ‘t Is zijn schuld! Nee, grapje. Hoe die lieverd mij door deze maanden loodst! Wonderbaarlijk. En dan ook nog even zijn opleiding afmaken en verstandige beslissingen nemen. Wat een man. Mijn man.

Genoeg gekwijl en gekommer.

Een paar maandjes later en een paar maatjes groter. Pff… Nog 4 weken, zo de baby wil, en dan rest er van mij alleen nog maar een lege en flubberige cocon waar beebs zich 9 maandjes lang heeft vermaakt. Ik ben benieuwd. Ik heb geen idee wat er onder mijn velletje zit, het zal een mens zijn, maar soms voelt het aan als een geit. Gelukkig lijkt Mattijs toch niet op een geit dus de angsten kan ik weer weg relativeren. Maar jongen/meisje? Geen idee. Alhoewel… Een paar dagen geleden was ik op babykleertjesjacht. Ik stond bij de meiden afdeling en vroeg me echt af wat ik daar deed. Toch heb ik er wel wat gekocht, maar het voelt nogal raar. Ik ga er eigenlijk vanuit dat er een jochie in mijn buik zit. Terwijl we gisternacht zo’n leuke meisjesnaam bedacht hebben! Met jongens namen wil het nog niet helemaal lukken. Hopen op een volgende inspirerende, vruchtbare nacht!

Verder gaat het eigenlijk allemaal wel prima, op voeten en onderbenen als vette varkenspoten, brandend maagzuur, harde buiken, indalingsweeen, spataderen, gewrichtspijn in mijn handen, onstilbare honger, heel veel kilo’s erbij en een raar dag-nacht ritme na. Nee, alle gekheid op een stokje. Op zich zijn de dingen er die ik hierboven genoemd heb wel, maar mijn levenskwaliteit en gelukkigheid heeft er niet onder te leiden. Gelukkig…. Oké, oké, alleen die extra kilo’s dan, die kan ik nog niet zo goed accepteren, wil ik ook niet. Maar goed.. of, tja, goed… Klaar.

Hoe dan ook, ‘t is een bijzondere periode, die negen maanden. Vanochtend zat ik wat foto’s op de computer te bekijken. Tot 9 maanden terug amper foto’s te zien, we hebben ze gewoon niet gemaakt, geen zin. Terwijl voor die negen maanden een boel actieve en bruisende foto’s te zien zijn. Gek eigenlijk. Ik ben benieuwd hoe het zal zijn als beebs er straks uit is. (Alsof het niets is..) Zal het dan állemaal anders zijn? Ben ik dan nog Frieda en is Mattijs dan nog Mattijs? Ze zeggen van wel, maar het zal mij benieuwen, die negen maanden voelen al zo anders aan. Ongetwijfeld dat de hormonen een flink aandeel in dit verhaal hebben, maar om daar nu alles op af te schuiven. Lekker makkelijk! Iedereen om me heen doet het voor me. Ik mag nu piepen, zeiken, kreunen, puffen en steunen. "Ach jo, het hoort er bij, geef je er maar gewoon aan over!". Veulste makkelijk gezegd! Tsk… ik ga me heus niet zomaar overgeven aan iets hoor, heus niet die controle uit handen geven! :-S

Toch merk ik dat het wel moet, steeds meer, hoe verder ik kom. Ik kan gewoon domweg niet alles meer, lastig om dat te accepteren hoor! Ik ben best gemakkelijk in het vragen om hulp, vooral als het voor mij goed uitkomt. Maar dit is anders, als het dan gaat om zelfredzaamheid en onafhankelijkheid… Nee, laat me het dan maar zelf doen! En vervolgens lig ik weer (bijna) uitgeteld op de bank of op bed, sombertjes te wezen. "Wéééh… ik wil dit niet, ik wil dit wel, het is zo spannend, maar ook eigenlijk wel weer heel erg leuk. Ik weeheet het niet meeheer!".

En dan is mijn lieve manneke er. De eeuwige geduldige engel van me. Als ik hem niet had, tja, dan had ik er ook gewoon niet zo bijgelopen. ‘t Is zijn schuld! Nee, grapje. Hoe die lieverd mij door deze maanden loodst! Wonderbaarlijk. En dan ook nog even zijn opleiding afmaken en verstandige beslissingen nemen. Wat een man. Mijn man.

Genoeg gekwijl en gekommer.

Nieuwe fase in mijn leven, nieuwe categorie, nieuw berichtje. Ondanks ik tijdenlang niets van me laat weten op mijn weblog blijven er constant mensen vragen wanneer ik weer eens een nieuw berichtje plaats. Om mezelf en de ander niet teleur te stellen zeg ik nooit meer iets toe wat dit betreft. Inmiddels weet ik xe9n die ander dat ik wat dit betreft zo’n trouwe weblogger ben. Maakt niet uit, gelukkig blijft die ander van mij houden!

Nog twee nachtjes slapen en de dag van vertrek is aangebroken.
We hebben lange tijd geen internetcafe bezocht, dus we trakteren jullie nu op een kort overzicht van de afgelopen dagen.

Vorige week hebben we twee dagen en een nachtje op Overbridge doorgebracht. Lekker chillen aan de Surinamerivier. Geslapen in een huisje met airco! Onvergetelijk. Een kleine impressie:

Vorig weekend met Mirjam en Desmond naar Laarwijk en Legua Beach geweest. Zweten en zwemmen… De dag eindigde met regen, helaas.

Afgelopen week hadden we bij V.O.S. het zwembad even voor ons alleen. Gelijk maar foto’s gemaakt dus:

Donderdag was in Suriname een nationale vrije dag. Samen met Mirjam en Desmond hebben we Marinalex bezocht. Tussen de drinkende Hindoestanen hebben we ons daar prima vermaakt. Ook deze dag eindigde trouwens met regen…

Aanstaande maandag stappen we ‘s avonds in het vliegtuig, terug naar Nederland. Met veel gemengde gevoelens, zoals het hoort. Maar eerst storten we ons nog even op/in Suriname. Vanavond bezoeken we een bruiloft, morgen een lekkere zondag en maandag spenderen we onze laatste Surinaamse dollars in het centrum.

Ik ben een beetje jaloers.

God heeft de tropische landen, waaronder Suriname, verreikt met fantastische kleuren. Papegaaien, bloemen, bomen, zelfs de simpelste stadsvogels x96 Frieda noemt ze de Surinaamse merels x96 zijn allemaal uitgerust met een kleurvolle bovenlaag.

Evolutionair gezien prima te verklaren. Een diersoort kent twee voorwaarden om te overleven:
1. Blijf uit de handen van de vijand.
2. Zorg ervoor dat je nakomelingen krijgt.
De vogels kennen hier niet veel natuurlijke vijanden, op een paar roofvogels en drie katten na, hoeven ze zich nergens zorgen over te maken. Ze kunnen zich dus toeleggen op voorwaarde 2. Meer kleur betekent meer opvallen, de vogel met de mooiste kleuren heeft sneller een partner en zorgt zo voor nageslacht. In de afgelopen miljoenen jaren hebben de vogels zich dus zo ontwikkelt tot kleurrijke schepsels.

Schepsels dus. Want evolutionair of niet, mijns inziens heeft onze Schepper het bedacht, en Hij heeft het goed bedacht! Maar waarom niet al die kleuren in Nederland? Natuurlijk, een ijsvogel is ook prachtig en we kennen ook roodborstjes, maar die borst is niet zo rood als hier. Misschien hoort bij een kleurrijke samenleving wel een kleurrijke natuurx85
Naast dieren ontdekken we hier ook bijzondere planten. Zoals de blanken vroeger een parasiet waren in Suriname (althans, dat vinden de Hindoestanen, Creolen, Chinezen en Javanen), zo is de plant op de onderstaande foto een parasiet op de boom. Maar ik moet wel toegeven dat de plant mooie bladeren met keurig gevormde sporendoosjes voortbrengt.

Vragen voor de liefhebber:
1. Is de parasiterende plant een zaadplant, ja of nee?
2. Wie kent er naast x91parasitismex92 een andere samenlevingsvorm in de natuur? De Surinamers schijnen er ook goed in te zijn.
Antwoorden zijn welkom in de reacties.

Vandaag , maandag 30 juli zijn we precies drie weken in Suriname, dus hebben we nog precies twee weken te gaan. En ik wil nog zoveel! Ik wil alles doen wat er nog te doen is in Suriname, en dat is toch meer dan ik dachtx85 Gisteravond zijn we samen met Mirjam en Desmond naar een vakantiebeurs geweest, tjonge, wat werd ik daar hebberig van. Net zoals bij de huishoudbeurs in Nederland. Dan wil ik ook alles en dan ook meteen nu. Stom trekje. Dus nu wil ik ook nog in twee weken naar alle vakantiebestemmingen. We zouden vanaf vandaag tot vrijdag naar het binnenland gaan, maar we hebben besloten om dat niet te doen. Het was zo duur! Tripjes zijn erg duur in Suriname voor toeristen. En daar komt nog eens bij dat ik niet gewent ben om daar veel voor te betalen. Twee jaar geleden ben ik vaak het binnenland in geweest en dat telkens voor een habbekrats. Dat kwam door de vele contacten die we hadden en doordat we met wat grotere groepen gingen. Nu zijn er niet veel stagiaires meer in Suriname waardoor tours wat duurder worden. We hebben besloten om dan nu maar twee keer weg te gaan. We willen graag de Brownsberg beklimmen en daar slapen en we willen nog naar Over Bridge, dat is net zoiets als White Beach, maar dan nog mooier. Daar willen we ook blijven slapen in een luxe cabane, met warm water! Ik kan me nu al verheugen op de warme douche!

Gisterochtend zijn we met Mirjam en Desmond naar de gemeente gegaan. Het was fijn om er weer te zijn, dat was toch al weer anderhalve week geleden. De dienst begon om half 11 en duurde tot kwart over 2. Op zich is het normaal dat het zo lang duurt, maar het was dit keer wel wat lastiger vol te houden. De voorganger predikte erg lang en alles in het Sranan Tongo. Ook die taal is op zich wel te volgen, maar het kost wel veel meer moeite om het te begrijpen. Halverwege de dienst begon het hard te regenen en het hield niet meer op. Het stroomde echt met bakken uit de hemel! En dat anderhalf uur lang. Uiteraard kon de dakgoot al dat water niet verwerken en kwam het water langs de muren naar beneden lopen. Binnen de kortste keren was de hele vloer van het gebouw nat. Niet veel later was de dienst afgelopen en wouden we naar huis gaan, maar daarvoor moesten we wel ons ontdoen van ons schoeisel en onze broeken minstens tot de kniexebn opstropen. Het water op straat kwam tot net boven mijn kuiten! En dat binnen anderhalf uur! Het was een leuke belevenis om met de auto door de straten te rijden. Je zag natuurlijk niet meer waar je het beste kon rijden als het gaat om de gaten in de weg. Gelukkig is Desmond taxichauffeur en kent hij de wegen van haver tot gort. Echt zin om nog eten te gaan koken hadden we niet meer dus zijn we maar naar de rotishop geweest en hebben we een paar porties roti gekocht. Doordat het zoveel geregend had was het lekker afgekoeld en hadden Mattijs en ik zin in knusheid. We zijn dus maar binnen lekker op de bank gaan zitten eten met de laptop voor onze neus waarop we een film aan het kijken waren. Heerlijk! x92s Avonds zijn we nog naar de vakantiebeurs gegaan dus en daarna weer naar de MacDonalds om daar een McFlurry Oreo te verorberen! Heerlijke smaak, die hebben jullie lekker niet in Nederland! ; )

Zaterdag zijn we met zx92n vieren een dagje weg geweest. We zijn naar Alkmaar, Nieuw Amsterdam, Marixebnburg en Groningen geweest. Helaas konden we de Martinitoren niet zien in Groningen. ; ) Deze plaatsen ten oosten en ten westen van Paramaribo. Met de auto hebben we deze plaatsen aangedaan en hebben we daar wat rond gewandeld. Het was een heerlijk dagje, lekker er even tussen uit (waar tussen uit?). Uiteraard hebben we weer heerlijk gegeten die dag bij een warung. Een warung is een Javaans eettentje waar je dus Javaanse gerechten kan eten. Ik heb saoto genomen, een krachtige bouillon met gepluisde kip, soort taugxe9, rijst, ketjap, peper en een heel ei. Echt ontzettend lekker! En natuurlijk een paar bakabanax92s met hete pindasaus verorberd. Die waren zo lekker en goedkoop dat we er een paar mee naar huis hebben genomen. x92s Avonds hebben we met zx92n vieren de nieuwste James Bond gekeken. Slappe film hoor. Maar het was gezellig en de bakabanax92s waren weer lekker! : )

Souto, met een heel ei!

Vrijdag hebben we helemaal niets uitgevroten. We hadden geen zin om ook maar een stap uit huis te zetten. We zouden gaan zwemmen, maar er waren veel wolken, dus ook daar hadden we niet veel in. We hebben die dag weer een paar games rummikub gedaan en ik sta nog maar 30 punten achter, terwijl ik zox92n 200 punten achterstond. Dus het was zeker een hele nuttige dag! ; )

Donderdagavond ben ik samen met Jacolien uitgeweest naar een tent waar het een salsa avond was. Jammer, ik kan het niet zo goed meer, ik ben het meeste verleert. Wel heel jammer hoor. Maar goed, ik heb de x91swoengx92 gelukkig nog wel in mijn lijf dus kon ik doen alsof ik het nog wel kon. Er werd ontzettend veel gedanst. Eigenlijk net omgekeerd als in Nederland. In Nederland staan er enkele zielen op de dansvloer een beetje te swingen en kijkt de rest toe, waardoor op den duur niemand meer durft te dansen. In Suriname staat iedereen te dansen, tijd en ruimte om toe te kijken heb je niet, want je wordt zo door een Surinamer ten dans gevraagd. Wel leuk, je gaat daardoor wel mee in het danssfeertje. De cocktails zijn hier ook heerlijk, vooral die ene met Baileys! : )

Verder hebben we de afgelopen dagen niet zoveel beleefd. Als ik klaar ben met dit blogje ga ik snel even baden en vertrekken we richting de stad om lekker te gaan shoppen! We zouden vandaag gaan zwemmen, maar ook vandaag zijn er weer veel te veel wolken, dus kunnen we maar beter gaan winkelen.

Tot later!

P.S. Het is inmiddels dinsdag 31 juli en we zijn gisteren niet naar het internetcafxe9 gegaan en we zijn ook niet wezen sjoppen. Het weer werd opeens zo mooi dat we maar lekker zijn gaan zwemmen en zonnen. Heerlijk genoten gisteren van het weer dus, alwxe9xe9r verbrand, het houdt niet op. Mijn gezicht is ontzettend rood. En tot nu toe is alle huid die verbrand is ook verveldx85 dus over een paar dagen hangen de vellen aan mijn gezicht. Mooi bruin wordt ik er helaas niet van. Ik denk dat ik terug kom als een dalmatixebr, gevlekt en al.

Gisteravond hebben we afscheid genomen van Jacolien. Ze vertrekt vanavond met het vliegtuig naar Nederland. We hebben in een luxe Europees restaurant gegeten en daarna hebben we met een aantal andere Nederlanders tot een uur of 2 gehangen in de stad, genietend van allerlei lekkere mix drankjes. De stagiaires zijn een uitstervend soort op dit moment. Zox92n beetje iedereen vertrekt deze week of volgende week. In september komt er een nieuwe lichting en hebben de mannen hier weer wat te kijken.

Vandaag zijn we xe9cht van plan om naar het centrum te gaan. Het waait lekker en zo nu en dan is er een wolkje voor de zon. Goed uit te houden dus, alhoewel het steeds heter wordt hier. Het regen seizoen loopt nu toch echt op zijn eind. Laatst was hier in Paramaribo een temperatuur van 42 graden Celsius gemeten. Komt aardig overeen met de gevoelstemperatuur. Het schijnt in Nederland koud te zijn toch? Het zal een hele overgang voor ons zijnx85 arme wij.

Alweer een weekje verder. Vandaag zitten we precies op de helft van onze vakantiex85 x91Time flies when youx92re having funx92. En we hebben fun hier! Afgelopen weekend zijn we dus op jeepsafari geweest, samen met Jacolien en Eelke. Wat een heerlijke ervaring was dat, ook voor mij was het helemaal nieuw. Zaterdagochtend rond een uur of tien reden we weg uit Paramaribo op weg naar 3^e Brug, een klein recreatieoord aan een kreekje, dichtbij Cola Kreek, voor de x91insidersx92 onder ons. Anderhalf uur rijden, anderhalf uur herinneringen op halen. De weg die we reden had ik vorige keer hier ook een aantal keer bereden op weg naar enkele tripjes, zoals Ralleighvallen. Grappig, er is natuurlijk vrijwel niets veranderd, alhoewel ik dat wel logisch zou vinden met mijn Nederlandse mind. Maar, o ja, ik ben in Suriname, daar gaan veranderingen niet zo snel. Gebouwen waar ze twee jaar geleden aan werkten zijn net geopend hier, dus veel heb ik niet gemist!

Eenmaal op 3^e Brug hebben we een hutje uitgekozen om te overnachten en de boel gexefnstalleerd. Lekker om weer dichterbij het binnenland te zijn, daar gaat mx92n hart toch wel net wat sneller van kloppen! Al die geluiden, planten, geuren! Ik vind het vooral heel leuk dat Mattijs het nu ook allemaal ervaart. Hij herkent hier dingen vanuit mijn verhalen.

Na een maaltijd van rijst, groente en kip met een boel botten zijn we in de 4wd jeep de savanne opgegaan. Heerlijk gecrost door de plassen, door het mulle zand en door de bosjes! Zo nu en dan gingen we de jungle in en scheurden we over boomstammen en kuilen door een klein bospaadje, waarvan je niet zou verwachten dat een jeep daar door kan. Toch wel! Ik had gehoopt om zelf ook te mogen rijden, heb het ook gevraagd, maar helaas, zo leuk kon het avontuur toch niet worden. Halverwege hebben we even gepauzeerd. Daar waren onze magen ook wel aan toe, al dat gehobbel en gestuiter in die jeep is misselijkmakend. We hebben een x91frissex92 neus (voor zover als dat kan in Suriname) genomen door een wandelingetje in het bos. Na een half uurtje ongedierte van onze huid te verjagen zijn we weer verder gaan. Nog geen minuut later zaten we ongelofelijk vast met de jeep. De linkerachterband was bijna niet meer te zien. Ik had natuurlijk meteen weer allerlei doemdenkbeelden in mijn hoofd tot ik ontdekte van een geniale oplossing op de jeep: de lier. Wist ik veel dat zox92n safari jeep zox92n ingenieus ding was. Romxe9o en Rudi (de chauffeur en de rumdrinkende gids) bonden de lier om de boom en na wat gezwoeg van de motor en na wat rookpluimen van de koppelingsplaat had de jeep zichzelf weer losgetrokken. Leuk avontuurtje.

Het wiel zat echt in de modder…

Ons hutje, gezellig!

x92s Avonds hebben we gebarbequed en lekker gehangen in onze hutjes aan het water. Helaas waren we niet de enige gasten op 3^e Brug, dat merkten we aan de oorverdovende muziek die door de jungle galmde. Zonde van de prachtige avond- en nachtgeluiden van de natuur. Zelfs toen het halve oord lag te slapen gingen ze door met hun disco. De autolichten hadden ze afgesteld op de bas van de muziek dus we konden meegenieten van de lichtshow, terwijl wij probeerde te slapen in onze hangmatten. Helaas was het dus niet een nacht in de natuur waar we op hoopten. Gelukkig konden we nog wel genieten van de miljarden sterren aan de hemel, die werden nog net niet weggeblazen door de muziek. De volgende ochtend om half 7 werden we wakker. Nee, niet van het prachtige gezang van de vogels, maar van de muziek van de burenx85

We hebben een heerlijk ontbijtje gehad terwijl we ons aan het opwarmen waren in de het vroege ochtendlicht. Het is echt een stuk kouder in het bos! Vreemd om het zo koud te hebben in Suriname, maar wel even lekker. Niet veel later vertrokken we met een pick-up weer richting de savanne, maar dit keer reden we op de bauxiet weg er door heen, dieper het binnenland in. We stonden met zx92n vieren achterop in de bak en hielden ons vast aan de rolbeugel (zo noemt Mattijs het) van de auto. Met de haren in onze wind scheurden we, soms met hoge snelheid, soms voetstaps vanwege de bergen en dalen in de weg, door een divers landschap. Het ene moment reden we door een dichtbegroeid bos waar we de lianen probeerden te ontwijken, het andere moment crosten we over een zandweg over de savanne en moesten we vliegen eten. Het is zo heerlijk om achterop te staan. De wind die langs je lichaam giert is verkoelend en je beleeft alles wat intenser. Je ziet het landschap niet alleen beter, je voelt het beter, door de takken die langs je lichaam zwiepen, je ruikt het beter, je proeft het beter, door het ongedierte en de waterspetters van de plassen die in je mond vliegen en je hoort veel meer geluiden van de natuur. Prachtig!

Toen we in een dichtbegroeid bos reden vloog er een enorme en prachtige vogel ons om de oren en ging op een boom dichtbij ons zitten. De auto stopte opeens en wij lagen met onze buiken op het dak. Rudi, de chauffeur, sprong uit de auto, pakte zijn geweer en schoot het beest precies in zijn nek en het stortte neer. We hadden dus een enorme vogel als avondeten. Vreemd om zoiets van dichtbij te zien, zox92n prachtige vogel pronkte net nog met zx92n veren op een tak van de boom en nu hing het met nog wat stuiptrekken, al bloedend in de handen van Rudi. Wrede natuur.

Lange tijd heb ik samen met Eelke achter op de pick-up gestaan en zaten Jacolien en Mattijs in de auto. Eelke vertelde me een wat over zijn reis  naar een ver oord in Suriname wat 17 uur rijden was. Hij vertelde dat het busje waar ze in reden op den duur allerlei kuren kreeg, zo draaide bijvoorbeeld hun linkerachterwiel eraf. Ik griezelde al bij het idee. Ik hoorde zo nu en dan wat opvallende geluidjes, maar met het verhaal van Eelke in mijn hoofd ging ik toch maar eens checken: hmmmx85. het linkerachterwiel ging wel erg veel heen en weer en stak een behoorlijk eind onder de auto vandaanx85  Dus ik op het dak slaan en Rudi stopte meteen. In principe hoort het wiel met zes moeren aan de auto vast te zitten, maar dit wiel zat nog maar met drie vast aan een kant van het wiel en deze waren er bijna afgedraaid. Bijzonder toevallige ontdekking. Als Eelke het verhaal niet verteld had was ik benieuwd hoe we er anders achter gekomen warenx85 Het laatste uur stopten we om de tien minuten om het wiel weer vast te draaien. Uiteindelijk heb ik zox92n vier uur achter op de pick-up gestaan. Wat heb ik genoten zeg!

Rond een uur of 7 waren we weer terug in Paramaribo en hebben Mirjam en Desmond ons opgehaald bij het huis van Jacolien. Het was leuk om ze weer te zien, alsof we hen in geen weken meer gezien hadden kletsten we bij. Heel gezellig was het. Ze lieten ons een ander deel van Paramaribo zien. We gingen naar Leonsberg, een piepklein haventje waar vandaan vissers de oceaan op trekken. Van daar uit zijn we naar de Maretraite Mall gereden, een groot nieuw winkel centrum. Daar hebben we wat gewinkeld en om 9 uur zijn we naar de McDonalds gegaan, alwaar we een flink menu naar binnen hebben geschoven.

Leonsberg

Dat was ons weekend. Druk en enerverend, maar ik heb ontzettend genoten! Maandag hebben we een beetje relaxed gehangen op het balkon en heb ik nog veel meer Rummikub verloren van Mattijs. Hij staat onmogelijk veel punten voor. Ach, is niet erg, het maakt mij een winnende verliezer: ik leer met mx92n verlies om te gaan. Waar zox92n tijd in Suriname allemaal wel niet goed voor is! Dinsdag zijn we in het centrum gaan winkelen. Lekker rondgehangen daar en verder niet heel bijzondere dingen beleefd. x91s Avonds zijn we uit eten geweest met Mirjam en Desmond ter gelegenheid van Mirjamx92s verjaardag. Pfoe, we hebben onze buikjes daar weer rond gegeten! Een gerecht is voor drie personen genoeg! En dan te weten dat we allemaal xe9xe9n gerecht haddenx85 ik kom echt met een paar kilox92s extra vet terug. Er wordt hier zoveel meer gegeten dan in Nederland, maar het is vooral allemaal heel vet en er wordt absoluut niet scheutig omgegaan met suiker. Maar het is allemaal wel hxe9xe9l lekker, we genieten zeker van het eten, we zullen het in Nederland missen!

Woensdag, gisteren, zijn we een dagje met Jacolien weg geweest. We zijn naar White Beach gegaan. White Beach is een aangelegd strandje aan de Suriname rivier die in verbinding staat met de oceaan waardoor er eb en vloed is. Het is een heerlijk tropisch oordje zoals je dat kan zien aan de fotox92s. We hebben daar weer heerlijk gehangen in de hangmatten, wat gezond in de zon, wat gezwommen in het water en wat eten gegeten. Helemaal relaxt dus. Gisteravond weer lekker op het balkon gehangen bij Mirjam en Desmond en hebben we wat gekletst over onze leventjes.

Een indrukje van White Beach:

Ik heb hier veel tijd en ruimte om na te denken over het leven en over mijn leventje in Nederland. Van afstand lukt het me beter om wat zaken scherp te krijgen. Dit levert zo nu en dan wel wat zorgen bij mij op. x91Wil ik wel op deze manier door gaan met wat ik hier en daar doe?x92en x91hoe moet dit en dat nu verder?x92. Ik weet gewoon niet zo goed welke kant ik op wil gaan met mijn leven. Wat ik wil gaan doen met de gaven die ik heb. Ik kan daar dan behoorlijk over gaan piekeren, maar het is zo jammer om dat hier te gaan doen, het leidt hier nergens toe en heeft helemaal geen zin. Ik praat er veel over met Mattijs en dan besluiten we elke keer weer om te gaan bidden en om het over te geven aan God. In wil heel graag geloven dat God me leidt en me in me in mijn Nederlandse leventje ook de weg zal wijzen of mijn plekje zal wijzen. Wel lastig, maar ik sta ergens ook wel weer te popelen om dan aan de slag te gaan met mijn gaven en talenten. Ik weet nu wel waar die liggen, nu alleen dus een plek vinden waar ik die in kan zetten. Ik ben xe9cht benieuwd wat God voor me in petto heeft. In de bijbel staan ontzettend veel beloftes en dat wist ik ook al lang, maar ik ben ze gewent om ze te lezen alsof het voor die mensen van toen bestemd is, maar het is dus ook voor Friedax92s bestemt! En dat is iets wat ik moet leren om te beseffen en daar op te vertrouwen. Waarom zou God iets beloven en het niet nakomen? Ik zie in de familie- en kennissenkring van Mirjam en Desmond dat ze zo ontzettend vast houden aan die beloftes. Ook al leeft een familielid in armoede, hij durft plannen te maken, hij durft te hopen omdat God het ook hem belooft heeft. Zoveel vertrouwen. In de kleinste dingen. Mirjam en Desmond leven het ons voor en ik kan daarin veel van ze leren. Wat ik spannend vind is hoe het zal zijn hiermee als ik in Nederland ben, het is dan zo makkelijk om weer in het oude patroon te vallen. Maarja, ook daarover piekeren heeft geen zin. Wat God begint maakt Hij ook altijd af! Weer zox92n belofte, ze vliegen je om de oren als je de bijbel leest! Wat een Vader heb ik toch! En wat heb ik veel broers en zussen! Hier xe9n in Nederland en ik verlang nu ook meer dan ooit dat ik er meer bij krijg, God is zo Groot, wie wil nou niet zox92n Vader die zo vreselijk veel van je houdt!