Dag allemaal,

Na veel vraag om toch eens wat te vertellen over ons dochtertje en het leven daarom heen, een updeetje van mijn kant. Telkens denk ik: ‘ja, dat moet ik gewoon even doen’, maar daar blijft het dan bij. Want ja, liever kijk ik toch uren naar ons meisje!
Dat klinkt natuurlijk heel rooskleurig. En dat is het ook wel, maar ook wel eens niet. Tjonge, die kraamtijd, die vergeet je nooit weer. En de bevalling al helemaal niet. Maar goed dat ik van tevoren niet wist hoe dat allemaal is, dat had me denk ik toch wel flink afgeschrikt!

De bevalling was geen pretje. In eerste instantie ging het allemaal heel snel en voorspoedig. Ik was door een heel aantal weeen en centimeters ontsluiting heen geslapen. Dus dat scheelde weer wat lijdensuurtjes. ‘s Nachts naar het ziekenhuis gecrosst en daar de rest beleeft. Het ziekenhuispersoneel dacht de onze beebs zeker voor koffietijd (‘s ochtends) geboren zou worden. Het werd toch theetijd ‘s middags… Wat een ellende, dat persen. Lag ons meisje ook nog eens verkeerd wat het allemaal loeizwaar maakte. Na veel doorzetten, hormonen, infusen, en dergelijke smakelijke details is Zara Isa om 13:52 ter wereld gekomen, werden wij verlost uit onze ellende. Pfoeh!
Maar voor de arme meid was het nog niet klaar, ze was erg beroerd. Had een boel bloed en vruchtwater binnen gekregen waardoor ze erg misselijk was. Ook waren haar bloedwaarden niet goed, ze had toch te lang in’t geboortekanaal gezeten waardoor ze behoorlijk verzuurd was. Ze was erg benauwd en kortademig. Kinderarts erbij, wat ingrepen.. Maar om 16:00 kregen we te horen dat alles goed was, dat ze zichzelf zou herstellen en bij zou komen. Nou, dat was wel prima. Gelukkig, wat een opluchting, want tjonge, wat hou je je hart vast!

En dan ik nog… wat een slagveld… haha! Ik moest er behoorlijk van bijkomen. Ze wouden me graag een nachtje observeren. Nou, prima, ik liet graag voor me zorgen, want meer dan wat traantjes (van allerlei emoties) laten kon ik eigenlijk niet. Mattijs mocht ook blijven en zodoende hadden we met z’n drietjes een hele nacht een kamer voor ons alleen. Wat een luxe voor in het ziekenhuis!

De volgende dag mochten we om 12 uur naar huis. Daar werden we opgewacht door onze kraamverzorgster en een boel roze versieringen. Heerlijk! Ik gauw mijn bed in gekropen – voor zover ik kon lopen en bewegen, au! – en heb weer verder voor me laten zorgen.
De eerste dagen hebben we het lekker rustig aan gedaan. Zo nu en dan wat visite. Verder ging al onze energie naar de nieuwe baas in huis: Zara Isa. Ha, die bepaald echt je leven! Haar tijd, haar behoeften, ‘u vraagt, wij draaien’. Hoppa, start die melkfabriek maar! -auw-

Maar met liefde, echt, want wat is het bijzonder! Zo’n mensje, het schijnt een dochter van Mattijs en mij te zijn. Beseffen doe je het de eerste dagen nog niet, eigenlijk nog steeds niet. Het is zo wonderlijk. Daar waar ik een bobbel onder mijn velletje had zat een baby. Dat wat nu voor me in het ledikantje ligt is Zara Isa. Maar dat zxedj nu in mijn buik heeft gezeten, nee dat kan ik me niet voorstellen.

We doen hard ons best om iets van onszelf in haar terug te zien, maar het lukt ons niet zo goed. We komen niet verder dan een deukje in het oor of de stand van een haartje. Gelukkig weten we zeker dat ze niet verwisseld is in het ziekenhuis.

De eerste week is het leven eigenlijk langs mij heen gegaan. Draait de wereld nog? De c1000? Wat is dat? Auto rijden? Bestaan die dingen dan? Alle energie is nodig geweest om me op Zara Isa te richten en zelf ook weer wat aan te sterken. Het schijnt erbij te horen, maar ik heb het wel zwaar gevonden. Ik kon me niet voorstellen dat ik ooit weer in de auto zou stappen, boodschappen zou doen, de vaatwasser uit zou pakken of wat dan ook. Dat was best een deprimerende gedachte. Toch kom je die dagen wel door, in alle dubbelheid. De ene kant is het zwaar, de andere kant ben je ook zo aan het genieten van het mini mensje. En ja, het is gelukt, want ik ben nu 13 dagen verder, Zara Isa ligt voor me te maffen, Mattijs is eten aan het koken en ik ben net klaar met het opruimen van het huis. Gisteren zijn we ergens op bezoek geweest en vorige week gingen we alweer shoppen in de Prenatal. Zondag de hele ochtend bij onze gemeente geweest. Ja, het leven gaat door. Gelukkig maar, en dat zelfs mxe9t Zara Isa, beter kan het niet.

Ach, en over een uurtje ben ik misschien weer tranen met tuiten aan het huilen omdat het allemaal zo zwaar en moeilijk en lastig en vermoeiend en, en, en… is. Maar ook dat overleven we. Als ik de bevalling overleeft heb, dit helemaal! :s

Morgen gaat Mattijs weer werken. Dat vind ik toch wel spannend. Vanaf eind juni zijn wij dag in dag uit samen geweest. Heerlijk was dat. En nu moet ik het overdag zonder hem gaan doen. Het zal vast lukken, maar ik zie er wel tegenop. Het zal me benieuwen.

Ik laat het hier maar weer eens bij voor vandaag en wie weet tot snel… je weet het niet bij mij. Ik zelf ook niet..

Het nieuwe gezinnetje… Alledrie flink bijkomen van het hele gebeuren.

Door maar heel veel naar haar te kijken probeerde ik te beseffen dat ik een dochter heb, mxedjn dochter…

Trotse mama