Een paar maandjes later en een paar maatjes groter. Pff… Nog 4 weken, zo de baby wil, en dan rest er van mij alleen nog maar een lege en flubberige cocon waar beebs zich 9 maandjes lang heeft vermaakt. Ik ben benieuwd. Ik heb geen idee wat er onder mijn velletje zit, het zal een mens zijn, maar soms voelt het aan als een geit. Gelukkig lijkt Mattijs toch niet op een geit dus de angsten kan ik weer weg relativeren. Maar jongen/meisje? Geen idee. Alhoewel… Een paar dagen geleden was ik op babykleertjesjacht. Ik stond bij de meiden afdeling en vroeg me echt af wat ik daar deed. Toch heb ik er wel wat gekocht, maar het voelt nogal raar. Ik ga er eigenlijk vanuit dat er een jochie in mijn buik zit. Terwijl we gisternacht zo’n leuke meisjesnaam bedacht hebben! Met jongens namen wil het nog niet helemaal lukken. Hopen op een volgende inspirerende, vruchtbare nacht!

Verder gaat het eigenlijk allemaal wel prima, op voeten en onderbenen als vette varkenspoten, brandend maagzuur, harde buiken, indalingsweeen, spataderen, gewrichtspijn in mijn handen, onstilbare honger, heel veel kilo’s erbij en een raar dag-nacht ritme na. Nee, alle gekheid op een stokje. Op zich zijn de dingen er die ik hierboven genoemd heb wel, maar mijn levenskwaliteit en gelukkigheid heeft er niet onder te leiden. Gelukkig…. Okxe9, okxe9, alleen die extra kilo’s dan, die kan ik nog niet zo goed accepteren, wil ik ook niet. Maar goed.. of, tja, goed… Klaar.

Hoe dan ook, ‘t is een bijzondere periode, die negen maanden. Vanochtend zat ik wat foto’s op de computer te bekijken. Tot 9 maanden terug amper foto’s te zien, we hebben ze gewoon niet gemaakt, geen zin. Terwijl voor die negen maanden een boel actieve en bruisende foto’s te zien zijn. Gek eigenlijk. Ik ben benieuwd hoe het zal zijn als beebs er straks uit is. (Alsof het niets is..) Zal het dan xe1llemaal anders zijn? Ben ik dan nog Frieda en is Mattijs dan nog Mattijs? Ze zeggen van wel, maar het zal mij benieuwen, die negen maanden voelen al zo anders aan. Ongetwijfeld dat de hormonen een flink aandeel in dit verhaal hebben, maar om daar nu alles op af te schuiven. Lekker makkelijk! Iedereen om me heen doet het voor me. Ik mag nu piepen, zeiken, kreunen, puffen en steunen. "Ach jo, het hoort er bij, geef je er maar gewoon aan over!". Veulste makkelijk gezegd! Tsk… ik ga me heus niet zomaar overgeven aan iets hoor, heus niet die controle uit handen geven! :-S

Toch merk ik dat het wel moet, steeds meer, hoe verder ik kom. Ik kan gewoon domweg niet alles meer, lastig om dat te accepteren hoor! Ik ben best gemakkelijk in het vragen om hulp, vooral als het voor mij goed uitkomt. Maar dit is anders, als het dan gaat om zelfredzaamheid en onafhankelijkheid… Nee, laat me het dan maar zelf doen! En vervolgens lig ik weer (bijna) uitgeteld op de bank of op bed, sombertjes te wezen. "Wxe9xe9xe9h… ik wil dit niet, ik wil dit wel, het is zo spannend, maar ook eigenlijk wel weer heel erg leuk. Ik weeheet het niet meeheer!".

En dan is mijn lieve manneke er. De eeuwige geduldige engel van me. Als ik hem niet had, tja, dan had ik er ook gewoon niet zo bijgelopen. ‘t Is zijn schuld! Nee, grapje. Hoe die lieverd mij door deze maanden loodst! Wonderbaarlijk. En dan ook nog even zijn opleiding afmaken en verstandige beslissingen nemen. Wat een man. Mijn man.

Genoeg gekwijl en gekommer.